وقتی میام به شیش هفت ساعت پیش فک کنم انگار دارم به شیش هفت سال پیش فک میکنم که تو شیبِ میدون ولیعصر به طرف چارراه دارم راه میرم. اینقد همه چی مبهمه برام یعنی، مث یه خواب، مثِ یه...
پ.ن:دو ماه پیش چطور... دو سال پیش چطور، چیزی به یاد می آوری جناب رِ سین

یک: عذاب وجدانم میگیرد، حالا که قرار نیست دیگر مال من باشی برایت بنویسم. حالا که نمیخواهیم دیگر ... دو: معشوقِ سبزه و تا حدودی عصبیِ من، تو توی دنیای دلتنگی های من ناخواسته قیامت کردی و دوباره جهنم شد همه چیز... البته باهاش کنار می آیم خیالت راحت چشمهای مینایی، دارم بزرگ می شوم سه: بارها دستهایت را گرفتم، چرا مثل من یخ نبودند؟ چرا اینقدر تو داغی بشر؟ چهار: که را میخواهی لعنتی؟ که را؟ آن خوش شانسِ پست فطرت کیست؟ پنج: جنازه ها یخـ اند و زنده ها داغـ فقط همینـــــــ شش: این آخرین باری است که چیزی برایت مینویسم چشمهای میناییِ من! قول شرف میدهم. با خیال راحت به زندگیت برس

ما آدمهای احمقی هستیم.... .... ....... همین

یک:این ها چه میگویند
دو:چون فیلمِ مورد علاقه ات را نقد کردم با من نباید حرف بزنی یعنی؟ :)))))
سه:دربند خوش گذشت...